Vandaag, woensdag 26 augustus heb ik op de site van ‘Voor je Stadsie’ het volgende bericht geplaatst.

Beste donateurs, hierbij na 6 maanden een update over het project over de Brederopleingroep.
In de afgelopen 6 maanden heb ik veel ‘jongeren’ gesproken, hun verhaal opgeschreven en portretten gemaakt. Iedereen die ik heb gesproken is zonder uitzondering enthousiast, over dit project, maar vooral over hun jeugd en hun herinneringen. Ook heb ik een paar teksten geschreven over het jongerenwerk in die tijd, de Dichterswijk en over thema’s uit de levensverhalen, zoals jeugd, opvoeding, vrijetijd en werk. Ook die komen in het boek. Het beloofd een mooi en boeiend boek te worden.

Het is gelukt om een uitgever te vinden voor het fotoboek over de Brederopleingroep. Deze week hoop ik definitieve overeenstemming te bereiken. Dit betekent dat het boek ook in de boekhandel komt te liggen. Ik ga nu met de vormgever aan de slag om alle materiaal – foto’s, levensverhalen en andere teksten, documenten – in een mooi boek te verwerken. Daarna gaat het naar de uitgever die het hele proces van drukwerk verzorgt. Het boek is dan voor eind november 2026 klaar zijn!

Via ‘Voor je Stadsie’ heb je gedoneerd, om dit boek mogelijk te maken. Heb je 25 euro gedoneerd, dan krijg je een mooie A4 print (later kun je aangeven of je dat wil en welke foto je dan wilt ontvangen). Heb je 50 euro of meer gedoneerd, dan krijg je het boek op het openingsfeestje of krijg je het toegezonden. Heb je 75 euro of meer gedoneerd dan krijg je het fotoboek en een print naar keuze. En tenslotte: heb je als bedrijf meer dan 150 euro gedoneerd, dan komt het logo van jouw bedrijf in het boek (als je dat ook wilt).

NB. Sommigen hebben als ‘gast’ gedoneerd. Dan weet ik niet wie je bent omdat jouw emailadres dan niet bekend is bij mij. Mocht dit bericht je toch bereiken laat mij dan weten wanneer je gedoneerd hebt en welk bedrag. Je kunt een mail sturen naar dezeeuwfotografieadvies@outlook.com.

Iedereen heel hartelijk bedankt voor jullie bijdrage aan dit geweldig leuke project.
Jan Willem de Zeeuw

PS. Ik voeg de mij bekende emailadressen toe aan de nieuwsbrief van de website ‘De Brederopleingroep’. Dan krijg je automatisch in je inbox elk nieuwe bericht over dit project. Je kunt dit altijd weer opheffen.

Het is gelukt om een uitgever te vinden voor het fotoboek over de Brederopleingroep. Deze week hoop ik definitieve overeenstemming te bereiken. Dit betekent dat het boek – behalve voor alle donateurs – ook in de boekhandel komt te liggen. Ik ga nu met de vormgever Eric aan de slag om alle materiaal – foto’s, teksten, documenten – in een mooi boek te verwerken. Daarna gaat het naar te uitgever die het hele proces van drukwerk verzorgt. Het boek kan dan eind oktober klaar zijn!

Waar ik mij nog niet mee had beziggehouden is het bedenken van een pakkende titel en ondertitel voor het boek: over jongeren en jongerenwerk in de jaren 80. En welke foto moet op de voorkant?

En dan is er nog de expositie en het openingsfeestje. Als het ontwerp van het boek klaar is, ga ik daarmee aan de slag. Het is nog steeds de bedoeling om een expositie samen te stellen die ook langs Utrechtse buurthuizen, speeltuinen en jongerwerklocaties kan reizen. Maar eerst natuurlijk in de Dichterswijk, met een openingsfeestje. Houdt de berichten in de gaten voor de locatie en datum van de opening.

Donateurs krijgen een fotoboek en/of een print naar keuze

Via ‘Voor je Stadsie’ hebben veel mensen gedoneerd, om dit boek mogelijk te maken. Heb je 50 euro of meer gedoneerd, dan krijg je het boek op het openingsfeestje of krijg je het toegezonden. Heb je 25 euro gedoneerd, dan krijg je een mooie A4 print. Later kun je aangeven of je dat wil en welke foto je dan wilt ontvangen. De foto wordt op foam geplakt. Heb je 75 euro of meer gedoneerd dan krijg je het fotoboek en een print naar keuze. En tenslotte: heb je als bedrijf meer dan 150 euro gedoneerd, dan komt het logo van jouw bedrijf in het boek (als je dat ook wilt).

NB. Sommigen hebben als ‘gast’ gedoneerd. Dan weet ik niet wie je bent omdat jouw emailadres dan niet bekend is bij mij. Laat het mij weten als je gedoneerd hebt als gast.

Bijna 30 jongeren van de Brederopleingroep hebben verteld over hoe hun leven is verlopen. Over hun jeugd en opvoeding, over werk en relaties, over vrije tijd en over criminaliteit. In een paar berichten probeer ik enkele ‘rode draden’ uit de verhalen te halen. Vandaag over werk.

Werk: ervaring, vakmanschap, contacten en volhouden

De werkverhalen van de jongeren van de Brederopleingroep of Dichterswijk laten vooral zien dat werk voor hen vaak belangrijker was dan school om zelfstandig te worden en iets op te bouwen. Veel van hen gingen al jong aan de slag, meestal in praktische banen zoals in de bouw, techniek, productie, transport, horeca of dienstverlening. Hun carrière werd niet zozeer bepaald door diploma’s of lange schoolroutes, maar vooral door ervaring opdoen, doorzetten en kansen pakken.

Wat opvalt, is dat veel jongeren helemaal onderaan begonnen en zich stap voor stap verder ontwikkelden. Goed zijn in je werk, betrouwbaar zijn en loyaal blijven aan een werkgever waren daarbij belangrijk. Sommigen groeiden later door naar een leidinggevende functie of begonnen zelfs voor zichzelf. Ook hun netwerk speelde vaak mee: familie, bekenden of oude werkgevers hielpen soms om werk te vinden of nieuwe kansen te krijgen.

Tegelijk laten de verhalen ook zien dat dit soort loopbanen niet altijd makkelijk waren. Zwaar lichamelijk werk zorgde later soms voor gezondheidsproblemen. Ook persoonlijke problemen, zorgtaken of onzekerheid over werk en inkomen hadden invloed op hoe hun carrière verder liep. Vooral bij vrouwen liepen werk en zorg vaak door elkaar, waardoor hun loopbaan minder rechtlijnig was.

Kortom, deze jongeren bouwden hun plek vooral op door in de praktijk te leren, hard te werken en steeds weer door te gaan. Hun verhalen laten zien dat succes niet alleen via school of diploma’s hoeft te komen, maar ook door ervaring, vakmanschap, contacten en volhouden.

In het buurthuis werd er ook goed gewerkt!

Bijna 30 jongeren van toen hebben verteld over hoe hun leven is verlopen. Over hun jeugd en opvoeding, over werk en relaties, over vrije tijd en over criminaliteit. In een paar berichten probeer ik enkele ‘rode draden’ uit de verhalen te halen. Vandaag over opvoeden.

---

Buurt speelde belangrijke rok in opvoeding

Uit de verhalen van de ‘jongeren’ komt een beeld naar voren van een jeugd waarin hard werken, zelfstandigheid en verantwoordelijkheid centraal stonden. Tegelijk speelde de buurt vaak een belangrijke, soms compenserende rol naast het gezin. Ouders waren vaak streng en praktisch ingesteld, maar emotionele warmte was niet altijd vanzelfsprekend. Door ziekte, overlijden, scheiding, armoede of lange werkdagen moesten veel kinderen al vroeg hun eigen weg vinden.

Naast het gezin speelde de buurt een grote rol. De straat, het buurthuis en de speeltuin boden structuur, vriendschap en sociale controle. In de ervaringen van de jongeren keren vooral terugkerende patronen terug: buiten spelen onder het oog van buren, steun vinden bij leeftijdgenoten en houvast krijgen via vaste regels in de wijk. Voor kinderen bij wie het thuis onrustig of zwaar was, groeiden deze plekken soms uit tot een tweede thuis.

Opvallend is de balans tussen vrijheid en begrenzing. Kinderen kregen ruimte om buiten te spelen en zelfstandig te worden, maar leerden tegelijk duidelijke regels: op tijd thuis zijn, respect tonen en verantwoordelijkheid nemen. Juist die combinatie lijkt volgens de verhalen bepalend te zijn geweest voor hun latere weerbaarheid.

Ook Petra en Diana doen mee

Gisteravond heb ik met Petra Bouw en Diana van Burgsteden – vriendinnen sinds hun jeugd – herinneringen opgehaald en hun levensverhaal voor het boek gemaakt. En natuurlijk hun portret geschoten. Diana: “Ik vond het een hele leuke en bijzondere avond. Een avond waarbij wordt teruggeblikt op onze herinneringen zal mij altijd bij blijven! Bedankt, wij kijken uit naar de boeklancering!”

Het project ‘De Brederopleingroep’ is in eerste instantie een herinnering aan de jeugd van veel jongeren in de jaren 80 in de Utrechtse Dichterswijk en de verhalen over hun leven. Tegelijkertijd is het ook een stukje geschiedenis van het jongerenwerk in die jaren en de buurt waar zij leefden. Het Historisch Centrum Sociaal Werk heeft aandacht besteed aan dit project (met dank aan Jos van der Lans). En misschien heb ik een uitgever voor dit boek gevonden.

Bijna 30 jongeren van toen hebben verteld over hoe hun leven is verlopen. Over hun jeugd en opvoeding, over werk en relaties, over vrije tijd en over criminaliteit. In een paar berichten probeer ik enkele ‘rode draden’ uit de verhalen te halen. Vandaag over de betekenis van het buurthuis.

Was het buurthuis meer dan een plek om te hangen?

Voor veel jongeren in de wijk was het buurthuis veel meer dan een ruimte voor activiteiten. Uit hun verhalen blijkt dat jongerenwerk, het buurthuis en de speeltuin een belangrijke sociale functie hadden. Ze boden een plek waar jongeren terechtkonden, elkaar ontmoetten en zich konden ontwikkelen.

Het buurthuis fungeerde voor sommigen als een tweede thuis. Jongeren vonden er aandacht, structuur en veiligheid, juist wanneer die thuis niet altijd vanzelfsprekend waren. Discoavonden, sport, kampen, koken en andere activiteiten gaven ritme aan hun vrije tijd en brachten jongeren uit verschillende straten en groepen met elkaar in contact.

Die betekenis ging verder dan gezelligheid alleen. In het buurthuis leerden jongeren samenwerken, grenzen verkennen en conflicten oplossen. Tegelijkertijd waren er volwassenen aanwezig die toezicht hielden en konden ingrijpen wanneer dat nodig was.

Het beeld is niet alleen positief. Rivaliteit, kattenkwaad en groepsdruk maakten ook deel uit van de werkelijkheid. Ik moet bekennen, van veel kattenkwaad (zoals in het weekend het buurthuis binnendringen, buiten de openingstijden) wist ik niet! Toch was het jongerenwerk van belang: het bood hen de ruimte om te experimenteren, binnen een omgeving met regels, sociale controle en begeleiding.

Daarmee vormden het buurthuis en het jongerenwerk een derde opvoedmilieu naast gezin en school. Voor de één betekende dat vooral vriendschap en plezier, voor de ander een belangrijk vangnet. In beide gevallen droegen ze bij aan zelfstandigheid, weerbaarheid en verbondenheid met de wijk.

Er hebben zich nieuwe ‘deelnemers’ gemeld. Dat raakte in een stroomversnellinkje, nadat ik met enkele jongeren van toen, Anita, Mathilde en Berry Tielens heb gesproken. Ook al weer met mooie verhalen. En er kwamen ook enkele berichten binnen via de website.

We naderen het einde van het onderzoek

Het is nu half juli en ik heb mijn deadline voor nieuwe gesprekken gesteld op eind augustus. Mocht je nog iemand missen – je kunt in de portretten 2026 zien wie er meedoen – laat mij dat weten of zoek contact met die persoon.

En weer een paar foto’s

Mathilde en Anita Tielens in de voordeur van het huis van Mathilde. Daaronder Mathilde 40 jaar geleden en Anita (midden) op de motorkap van de politiewagen.

Fotoboeken in speeltuin de Boog

In de speeltuin de Boog liggen nog stapels fotoboeken. Ik ga binnenkort daar langs om die albums te bekijken. Misschien zijn er foto’s bij die ik nog kan gebruiken voor het boek. Als je die fotoboeken ook wilt bekijken, laat het mij weten.

Johnny was één van de vast bezoekers van de Heycop. Hieronder in 1984 (links) als jochie van 15 naast zijn vriend Coen. Ik denk dat hij toen nog niet wist of hij schilder zou worden. Toen goedlachs en nog steeds goedlachs.

En nu na 40 jaar schildert hij bij mij het plafond van onze nieuwe badkamer en na de zomer ons hele trappenhuis. Een echte vakman.

Namen van vrijwilligers?

Ik ben nog op zoek naar namen en contact van vrijwilligers. Ik herinner mij Bertus (met Werner), Eddie (Kunta) en Rob (met Martin/Max en Willem). Ik kan hen niet achterhalen. Wie kan mij verder helpen?

Ik heb handmatig iedereen die ik heb gesproken en geportretteerd ook ‘geabonnnerd’ op de site van het project de Brederopleingroep. Zo krijgt iedereen automatisch dit en volgende berichten in zijn of haar inbox en blijf je op de hoogte. Mocht je dat niet willen, dan haal ik je er weer vanaf.

---

Nieuwe gesprekken

Binnenkort spreek ik weer drie oude bezoekers van het buurthuis de Heycop. Wie dat zijn, laat ik de volgende keer zien. Dan heb ik iedereen gesproken die mee wil doen en kunnen we aan de slag met ontwerp en druk van het boek.

---

Het ging ook wel eens mis

De inloop en disco werden goed bezocht. Wij maakten daar verslagen van. Een flink aantal daarvan heb ik bewaard en geven een leuk beeld van hoe die activiteiten verliepen. Dat ging niet altijd goed. Zo kregen jullie een brief van ons over de (tijdeijke) sluiting van de oudere jeugd soos. Het is uiteindelijk goed gekomen, want jullie reageerden daar goed op.

Het is inmiddels zomer geworden. De voorbereidingen van het fotoboek zijn in volle gang. Ik ben nu vooral bezig met teksten over het jongerenwerk in die jaren 80, de buurt en de activiteiten. We richten ons op publicatie in oktober 2026.

Ik ben nog eens in mijn archief gedoken en kom daarin bijzondere zaken tegen, zoals verslagen van de inloop en de soos. We organiseerden ook andere activiteiten zoals een groot zaalvoetbaltoernooi in de Veilinghal. Dat werd mede georganiseerd door de jongens zelf.